دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۲۸۶

ای تو برای آبرو آب حیات ریخته — زهر گرفته در دهان قند و نبات ریخته

مست و خراب این چنین چرخ ندانی از زمین — از پی آب پارگین آب فرات ریخته

همچو خران به کاه و جو نیست روا چنین مرو — بر فقرا تو درنگر زر صدقات ریخته

روح شو و جهت مجو ذات شو و صفت مگو — زان شه بی‌جهت نگر جمله جهات ریخته

آه دریغ مغز تو در ره پوست باخته — آه دریغ شاه تو در غم مات ریخته

از غم مات شاه دل خانه به خانه می‌دود — رنگ رخ و پیاده‌ها بهر نجات ریخته

جسته برات جان از او باز چو دیده روی او — کیسه دریده پیش او جمله برات ریخته

از صفتش صفات ما خارشناس گل شده — باز صفات ما چو گل در ره ذات ریخته

بال و پری که او تو را برد و اسیر دام کرد — بال و پری است عاریت روز وفات ریخته