دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۲۸۷

آمد یار و بر کفش جام میی چو مشعله — گفت بیا حریف شو گفتم آمدم هله

جام میی که تابشش جان ببرد ز مشتری — چرخ زند ز بوی او بر سر چرخ سنبله

کوه از او سبک شده مغز از او گران شده — روح سبوکشش شده عقل شکسته بلبله

پاک نی و پلید نی در دو جهان بدید نی — قفل گشا کلید نی کنده هزار سلسله

تازه کند ملول را مایه دهد فضول را — آنک زند ز بی‌رهه راه هزار قافله

پیش رو بدان شده رهزن زاهدان شده — دایه شاهدان شده مایه بانگ و غلغله

هر کی خورد ز نیک و بد مست بمانده تا ابد — هر که نخورد تا رود جانب غصه بی‌گله

غرقه شو اندر آب حق مست شو از شراب حق — نیست شو و خراب حق ای دل تنگ حوصله

هر کی بدان گمان برد از کف مرگ جان برد — آنک نگویم آن برد اینت عظیم منزله