دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۲۹۲

به لاله دوش نسرین گفت برخیزیم مستانه — به دامان گل تازه درآویزیم مستانه

چو باده بر سر باده خوریم از گلرخ ساده — بیا تا چون گل و لاله درآمیزیم مستانه

چو نرگس شوخ چشم آمد سمن را رشک و خشم آمد — به نسرین گفت تا ما هم براستیزیم مستانه

بت گلروی چون شکر چو غنچه بسته بود آن در — چو در بگشاد وقت آمد که درریزیم مستانه

که جان‌ها کز الست آمد بسی بی‌خویش و مست آمد — از آن در آب و گل هر دم همی‌لغزیم مستانه

دلا تو اندر این شادی ز سرو آموز آزادی — که تا از جرم و از توبه بپرهیزیم مستانه

صلاح دیده ره بین صلاح الدین صلاح الدین — برای او ز خود شاید که بگریزیم مستانه