دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۳۰۰

با زر غم و بی‌زر غم آخر غم با زر به — چون راهروی باری راهی که برد تا ده

بشنو سخن یاران بگریز ز طراران — از جمع مکش خود را استیزه مکن مسته

آدم ز چه عریان شد دنیا ز چه ویران شد — چون بود که طوفان شد ز استیزه که با مه

تا شمع نمی‌گرید آن شعله نمی‌خندد — تا جسم نمی‌کاهد جان می‌نشود فربه

خوی ملکی بگزین بر دیو امیری کن — گاو تو چو شد قربان پا بر سر گردون نه