دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۳۰۱

من سرخوش و تو دلخوش غم بی‌دل و بی‌سر به — دل می‌ده و بر می‌خور از دلبر و دل بر به

عالم همه چون دریا تن چون صدف جویا — جان وصف گهر گویا زین‌ها همه گوهر به

صورت مثل چادر جان رفته به چادر در — بی‌صورت و بی‌پیکر وز هر چه مصور به

تو پرده تن دیدی از سینه بنشنیدی — آن زخمه که دل می‌زد کان پرده دیگر به

از چهره تو زر می‌زن با چهره زر می‌گو — با زر غم و بی‌زر غم آخر غم با زر به