دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۳۰۷

بربند دهان از نان کآمد شکر روزه — دیدی هنر خوردن بنگر هنر روزه

آن شاه دو صد کشور تاجیت نهد بر سر — بربند میان زوتر کآمد کمر روزه

زین عالم چون سجین برپر سوی علیین — بستان نظر حق بین زود از نظر روزه

ای نقره باحرمت در کوره این مدت — آتش کندت خدمت اندر شرر روزه

روزه نم زمزم شد در عیسی مریم شد — بر طارم چارم شد او در سفر روزه

کو پر زدن مرغان کو پر ملک ای جان — این هست پر چینه و آن هست پر روزه

گر روزه ضرر دارد صد گونه هنر دارد — سودای دگر دارد سودای سر روزه

این روزه در این چادر پنهان شده چون دلبر — از چادر او بگذر واجو خبر روزه

باریک کند گردن ایمن کند از مردن — تخمه اثر خوردن مستی اثر روزه

سی روز در این دریا پا سر کنی و سر پا — تا دررسی ای مولا اندر گهر روزه

شیطان همه تدبیرش و آن حیله و تزویرش — بشکست همه تیرش پیش سپر روزه

روزه کر و فر خود خوشتر ز تو برگوید — دربند در گفتن بگشای در روزه

شمس الحق تبریزی هم صبری و پرهیزی — هم عید شکرریزی هم کر و فر روزه