دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۳۳۰

آن عشق جگرخواره کز خون شود او فربه — ای بارخدا بر ما نرمش کن و رحمش ده

روزی که نریزد خون رنجیش بدید آمد — جز از جگر عاشق آن رنج نگردد به

تیر نظرت دیدم جان گفت زهی دولت — پرم چو کمان پرم من از کشش آن زه

من خاک دژم بودم در کتم عدم بودم — آمد به سر گورم عشقت که هلا برجه

از بانگ تو برجستم در عهد تو بنشستم — ما را تو تعاهد کن سالار توی در ده

بیخود بنشین پیشم بیخود کن و بی‌خویشم — تا هیچ نیندیشم نی از که نی از مه

بر نطع پیادستم من اسپ نمی‌خواهم — من مات توام ای شه رخ بر رخ من برنه

ای یوسف عیسی دم با زر غم و بی‌زر غم — پیش آر تو جام جم والله که توی سرده

زان می که از او سینه صافی است چو آیینه — پیش آر و مده وعده بر شنبه و پنجشنبه