دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۳۳۱

ای دلبر بی‌صورت صورتگر ساده — وی ساغر پرفتنه به عشاق بداده

از گفتن اسرار دهان را تو ببسته — و آن در که نمی‌گویم در سینه گشاده

تا پرده برانداخت جمال تو نهانی — دل در سر ساقی شد و سر در سر باده

صبحی که همی‌راند خیال تو سواره — جان‌های مقدس عدد ریگ پیاده

و آن‌ها که به تسبیح بر افلاک بنامند — تسبیح گسستند و گرو کرده سجاده

جان طاقت رخسار تو بی‌پرده ندارد — وز هر چه بگوییم جمال تو زیاده

چون اشتر مست است مرا جان ز پی تو — بر گردن اشتر تن من بسته قلاده

شمس الحق تبریز دلم حامله توست — کی بینم فرزند بر اقبال تو زاده