دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۳۷۵

سوی اطفال بیامد به کرم مادر روزه — مهل ای طفل به سستی طرف چادر روزه

بنگر روی ظریفش بخور آن شیر لطیفش — به همان کوی وطن کن بنشین بر در روزه

بنگر دست رضا را که بهاری است خدا را — بنگر جنت جان را شده پر عبهر روزه

هله ای غنچه نازان چه ضعیفی و چه یازان — چو رسن باز بهاری بجه از چنبر روزه

تو گلا غرقه خونی ز چه ای دلخوش و خندان — مگر اسحاق خلیلی خوشی از خنجر روزه

ز چه ای عاشق نانی بنگر تازه جهانی — بستان گندم جانی هله از بیدر روزه