دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۳۷۴

هله صیاد نگویی که چه دام است و چه دانه — که چو سیمرغ ببیند بجهد مست ز لانه

بجز از دست فلانی مستان باده که آن می — برهاند دل و جان را ز فسون و ز فسانه

بخورد عشق جهان را چو عصا از کف موسی — به زبانی که بسوزد همه را همچو زبانه

نه سماع است نه بازی که کمندی است الهی — منگر سست به نخوت تو در این بیت و ترانه

نبود هیچ غری را غم دلاله و شاهد — نبود هیچ کلی را غم شانه گر و شانه

به دهان تو چنین تیغ نهاده‌ست نهنده — مثل کارد که گیرد بر تیغی به دهانه

که خیالات سفیهان همه دربان الهند — نگذارند سگان را سوی درگاه و ستانه

نگذارند غران را که درآیند به لشکر — که بخندد لب دشمن ز کر و فر زنانه

چو ندیده‌ست نشانه نبود اسپر و تیرش — چو نخورده‌ست دوگانه نبود مرد یگانه