دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۳۷۷

ای خداوند! یکی یارِ جفاکارش ده — دلبری عشوه‌دهِ سرکشِ خون‌خوارش ده

تا بداند که شب ما به چه سان می‌گذرد — غم عشقش ده و عشقش ده و بسیارش ده

چند روزی جهت تجربه بیمارش کن — با طبیبی دغلی پیشه سر و کارش ده

ببَرَش سوی بیابان و کُن او را تشنه — یک سَقایی حَجَری سینه، سبکسارش ده

گُمرَهش کن که رَهِ راست نداند سویِ شهر — پس قَلاوز کَژِ بیهُده رفتارش ده

عالم از سرکشی آن مَه سرگشته شدند — مدتی گردش این گنبد دَوّارش ده

کو صیّادی که همی‌کرد دلِ ما را پار — زو ببَر سنگ دلی و دلِ پیرارش ده

مُنکِرِ پار شده‌ست او که مرا یاد، نَمانْد — ببَر اِنکار از او و دَمِ اِقرارش ده

گفتم آخر به نشانی که به دربان گفتی — که فلانی چو بیاید بَرِ ما، بارَش ده

گفت آمد که مرا خواجه ز بالا گیرد — رُو بِجو همچو خودی ابله و آچارش ده

بس کن ای ساقی و کس را چو رَهی مست مکُن — وَر کُنی مست بدین حد، رَهِ هموارش ده