دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۳۹۱

بازآمد آن مغنی با چنگ سازکرده — دروازه بلا را بر عشق باز کرده

بازار یوسفان را از حسن برشکسته — دکان شکران را یک یک فراز کرده

شمشیر درنهاده سرهای سروران را — و آن گاهشان ز معنی بس سرفراز کرده

خود کشته عاشقان را در خونشان نشسته — و آن گاه بر جنازه هر یک نماز کرده

آن حلقه‌های زلفت حلق که راست روزی — ای ما برون حلقه گردن دراز کرده

از بس که نوح عشقت چون نوح نوحه دارد — کشتی جان ما را دریای راز کرده

ای یک ختن شکسته ای صد ختن نموده — وز نیم غمزه ترکی سیصد طراز کرده

بخت ابد نهاده پای تو را به رخ بر — کت بنده کمینم وآنگه تو ناز کرده

ای خاک پای نازت سرهای نازنینان — وز بهر ناز تو حق شکل نیاز کرده

ای زرگر حقایق ای شمس حق تبریز — گاهم چو زر بریده گاهم چو گاز کرده