دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۳۹۰

آن آتشی که داری در عشق صاف و ساده — فردا از او ببینی صد حور رو گشاده

بنگر به شهوت خود ساده‌ست و صاف بی‌رنگ — یک عالمی صنم بین از ساده ای بزاده

زنبور شهد جانت هر چند ناپدید است — شش خانه‌های او بین از شهد پر نهاده

اندازه تن تو خود سه گز است و کمتر — در خان خود تو بنگر از نه فلک زیاده

تا چند کاسه لیسی این کوزه بر زمین زن — برگیر کاه گل را از روی خنب باده

سجاده آتشین کن تا سجده صاف گردد — آتش رخی برآید از زیر این سجاده

آید سوارگشته بر عشق شمس تبریز — اندر رکاب آن شه خورشید و مه پیاده