دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۳۹۷

ای گرد عاشقانت از رشک تخته بسته — وی جمله عاشقانت از تخت و تخته رسته

صد مطرقه کشیده در یک قدح بکرده — صد زین قدح کشیده چون عاقلان نشسته

یک ریسمان فکندی بردیم بر بلندی — من در هوا معلق و آن ریسمان گسسته

از آهوان چشمت ای بس که شیر عشقت — هم پوست بردریده هم استخوان شکسته

دیدن به خواب در شب ماه تو را مبارک — وز بامداد رویت دیدن زهی خجسته

ای بنده کمینت گشته چو آبگینه — بشکسته آبگینه صد دست و پا بخسته

در حسن شمس تبریز دزدیده بنگریدم — زه گفتم و ز غیرت تیر از کمان بجسته