دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۳۹۶

ای پاک از آب و از گل پایی در این گلم نه — بی‌دست و دل شدستم دستی بر این دلم نه

من آب تیره گشته در راه خیره گشته — از ره مرا برون بر در صدر منزلم نه

کارم ز پیچ زلفت شوریده گشت و مشکل — شوریده زلف خود را بر کار مشکلم نه

هر حاصلی که دارم بی‌حاصلی است بی‌تو — سیلاب عشق خود را بر کار و حاصلم نه

خواهی که گرد شمعم پروانه روح باشد — زان آتشی که داری بر شمع قابلم نه

چون رشته تبم من با صد گره ز زلفت — همچون گره زمانی بر زلف سلسلم نه

از چشم توست جانا پرسحر چاه بابل — سحری بکن حلالی در چاه بابلم نه

گفتی الست زان دم حاصل شده‌ست جانم — تعویذ کن بلی را بر جان حاملم نه

کی باشد آن زمانی کان ابر را برانی — گویی بیا و رخ را بر ماه کاملم نه

ای شمس حق تبریز ار مقبل است جانم — اقبال وصل خود را بر جان مقبلم نه