دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۳۹۹

ای از تو من برسته ای هم توام بخورده — هم در تو می‌گدازم چون از توام فسرده

گه در کفم فشاری گه زیر پا به هر غم — زیرا که می‌نگردد انگور نافشرده

چون نور آفتابی بر خاک ما فکندی — و آن گاه اندک اندک باز آن طرف ببرده

از روزن تن خود چون نور بازگردیم — در قرص آفتابی پاک از گناه و خرده

آن کس که قرص بیند گوید که گشت زنده — و آن کو به روزن آید گوید فلان بمرده

در جام رنج و شادی پوشیده اصل ما را — در مغز اصل صافیم باقی بمانده درده

ای اصل اصل دل‌ها ای شمس حق تبریز — ای صد جگر کبابت تا چیست قدر گرده