دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۴۲۵

طوبی لمن آواه سر فؤاده — سکن الفؤاد بعشقه و وداده

نفس الکریم کمریم و فؤاده — شبه المسیح و صدره کمهاده

اذن الفؤاد لکی یبوح بسره — شرح الصدور کرامه لعباده

رحم القلوب بفتح‌ها و فتوح‌ها — قهر النفوس سیاسه لجهاده

کشف الغطاء و لا انتظار و لا نسا — فرح السعید تانسا بعتاده

عشقوا لرأیه ربهم و تعلقوا — و العرش یخضع حالهم بعماده

و صلوا الی نظر الحبیب بفضله — و الحق ارشدهم بحسن رشاده

القوم معشوقون فی اوصافهم — و الحق عاشقهم علی افراده

حار العقول به عاشقیه تحیرا — کیف العقول به معشقیه فناده

لا تنکرن و لا تکن متصرفا — بالعقل فی هذا و خف لکیاده

فالامر اعظم من تصرف حکمنا — و الود بالجبار من اعقاده

ملک البصیره من ممالک شیخنا — یعطی و یمنع ما یشا بمراده

ما غاب من قلبی شعاشع خده — لا تشمتوا بصدوده و بعاده

شمس المصیف اذا نی بغروبه — ما غاب حر الشمس من عباده

تبریز جل به شمس دین سیدی — ما اکرم المولی بکثر رماده