دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۴۲۴

هل طربا لعاشق وافقه زمانه — افلح فی هوائه اصلح فیه شأنه

هدده فراقه من غمرات یومه — ثم اتاه لیله من قمر امانه

قال لبدره لقد احرق فیک باطنی — قال له حبیبه صرت انا ضمانه

لا کقتول عاشق یقتلنا بشارق — حان وفاتنا و لا یمکننا بیانه

اعظم کل شهوه هان لدی وصاله — اطیب کل طیب ظل لنا مکانه

قد کفر الذی اتی من مثل لوجهه — ان قمر ینوبه او شجر وبانه

اکرم من نفوسنا طیف خیال وجهه — افضل من عیوننا کان لنا عیانه

رب لسان قائل یلفظ نار خده — احرق من شراره یومئذ لسانه

احرقه شراره ثم اتی نهاره — نوره بناطق اصبح ترجمانه