← Dîvân-ı Kebîr (Şems-i Tebrîzî Dîvânı)
دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۴۳۲
Yapay zekâ çevirisidir; resmî veya akademik çeviri değildir.
ای رونق هر گلشنی وی روزن هر خانه‌ای — هر ذره از خورشید تو تابنده چون دردانه‌ای
ای غوث هر بیچاره‌ای واگشت هر آواره‌ای — اصلاح هر مکاره‌ای مقصود هر افسانه‌ای
ای حسرت سرو سهی ای رونق شاهنشهی — خواهم که یاران را دهی یک یاریی یارانه‌ای
در هر سری سودای تو در هر لبی هیهای تو — بی‌فیض شربت‌های تو عالم تهی پیمانه‌ای
هر خسروی مسکین تو صید کمین شاهین تو — وی سلسله تقلیب تو زنجیر هر دیوانه‌ای
هر نور را ناری بود با هر گلی خاری بود — بهر حرس ماری بود بر گنج هر ویرانه‌ای
ای گلشنت را خار نی با نور پاکت نار نی — بر گرد گنجت مار نی نی زخم و نی دندانه‌ای
یک عشرتی افراشتی صد تخم فتنه کاشتی — در شهر ما نگذاشتی یک عاقلی فرزانه‌ای
اندیشه و فرهنگ‌ها دارد ز عشقت رنگ‌ها — شب تا سحرگه چنگ‌ها ماه تو را حنانه‌ای
عقل و جنون آمیخته صد نعل در ره ریخته — در جعد تو آویخته اندیشه همچون شانه‌ای
ای چشم تو چون نرگسی شد خواب در چشمم خسی — بیدار می‌بینم بسی لیک از پی دانگانه‌ای
بقال با دوغ ترش جانش مراقب لب خمش — تا روز بیدار و به هش بر گوشه دکانه‌ای
چون روز گردد می‌دود از بهر کسب و بهر کد — تا خشک نانه او شود مشتری ترنانه‌ای
ای مزرعه بگذاشته در شوره گندم کاشته — ای شعله را پنداشته روزن تو چون پروانه‌ای
امروز تشریفت دهد تفهیم و تشریفت دهد — ترکیب و تألیفت دهد با عقل کل جانانه‌ای
خامش که تو زین رسته‌ای زین دام‌ها برجسته‌ای — جان و دل اندربسته‌ای در دلبری فتانه‌ای