دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۴۵۸

سنگ مزن بر طرف کارگه شیشه‌گر‌ی — زخم مزن بر جگر خستهٔ خسته‌جگر‌ی

بر دل من زن همه را ز آنک دریغ است و غبین — زخم تو و سنگ تو بر سینه و جان دگری

باز رهان جمله اسیر‌ان جفا را جز من — تا به جفا هم نکنی در جز بنده نظری

هم به وفا با تو خوشم هم به جفا با تو خوشم — نی به وفا نی به جفا بی‌تو مباد‌م سفر‌ی

چونک خیالت نبود آمده در چشم کسی — چشم بزِ کشته بوَد تیره و خیره‌نگر‌ی

پیش ز زندان جهان با تو بدم من همگی — کاش بر این دامگهم هیچ نبودی گذری

چند بگفتم که خوشم هیچ سفر می‌نروم — این سفر صعب نگر ره ز علی تا به ثری

لطف تو بفریفت مرا گفت برو هیچ مرم — بدرقه باشد کرمم بر تو نباشد خطر‌ی

چون به غریبی بروی فرجه کنی پخته شوی — باز بیایی به وطن با‌خبر‌ی پر‌هنر‌ی

گفتم: ای جان خبر، بی‌تو خبر را چه کنم‌؟ — بهر خبر خود که رود از تو مگر بی‌خبر‌ی‌؟

چون ز کفت باده کشم بی‌خبر و مست و خوشم — بی‌خطر و خوف کسی بی‌شر و شور بشر‌ی

گفت به گوشم سخنان چون سخن راه‌زنان — برد مرا شاه ز سر کرد مرا خیره‌سر‌ی

قصه دراز است بلی آه ز مکر و دغلی — گر ننماید کرمش این شب ما را سحر‌ی