دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۴۵۹

عارف گوینده اگر تا به سحر صبر کنی — از جهت خسته‌دلان جان و نگهبان منی

همچو علی در صف خود‌، سر نَبَری از کف خود — بولهب وسوسه را تا نکنی راهزنی

راه‌زنان را بزنی تا که حقت نام نهد — غازی من حاجی من گرچه به تن در وطنی

ساقی جام ازلی مایهٔ قند و عسلی — بارگه جان و دلی گنج‌گه بوالحسنی

جنبش پَرّ مَلَکی مطلع بام فلکی — جمع صفا را نمکی شمع خدا را لگنی

باده دهی مست کنی جمله حریفان مرا — عربده‌شان یاد دهی با من‌شان درفکنی

از یک سوراخ تو را مار دوباره نگزد — گر نری و پاکدلی مؤمنی و مؤتمنی

خامش باش ای دل من نام مرا هیچ مگو — نام کسی گو که از او چون گل تر خوش‌دهنی