دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۴۶۳

آه چه دیوانه شدم در طلب سلسله‌ای — در خم گردون فکنم هر نفسی غلغله‌ای

زیر قدم می‌سپرم هر سحری بادیه‌ای — خون جگر می‌سپرم در طلب قافله‌ای

آه از آن کس که زند بر دل من داغ عجب — بر کف پای دل من از ره او آبله‌ای

هم به فلک درفکند زهره ز بامش شرری — هم به زمین درفکند هیبت او زلزله‌ای

هیچ تقاضا نکنم ور بکنم دفع دهد — صد چو مرا دفع کند او به یکی هین هله‌ای

چونک از او دفع شوم گوشگکی سر بنهم — آید عشق چله گر بر سر من با چله‌ای