دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۴۶۹

آه خجسته ساعتی که صنما به من رسی — پاک و لطیف همچو جان صبحدمی به تن رسی

آن سر زلف سرکشت گفته مرا که شب خوشت — زین سفر چو آتشت کی تو بدین وطن رسی

کی بود آفتاب تو در دل چون حمل رسد — تا تو چو آب زندگی بر گل و بر سمن رسی

همچو حسن ز دست غم جرعه زهر می‌کشم — ای تریاق احمدی کی تو به بوالحسن رسی

گرچه غمت به خون من چابک و تیز می‌رود — هست امید جان که تو در غم دل شکن رسی

جمله تو باشی آن زمان دل شده باشد از میان — پاک شود بدن چو جان چون تو بدین بدن رسی

چرخ فروسکل تو خوش ننگ فلک دگر مکش — بوک به بوی طره‌اش بر سر آن رسن رسی

زن ز زنی برون شود مرد میان خون شود — چون تو به حسن لم یزل بر سر مرد و زن رسی

حسن تو پای درنهد یوسف مصر سر نهد — مرده ز گور برجهد چون به سر کفن رسی

لطف خیال شمس دین از تبریز در کمین — طالب جان شوی چو دین تا به چه شکل و فن رسی