دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۴۷۴

ریگ ز آب سیر شد من نشدم زهی زهی — لایق خرکمان من نیست در این جهان زهی

بحر کمینه شربتم کوه کمینه لقمه‌ام — من چه نهنگم ای خدا بازگشا مرا رهی

تشنه‌تر از اجل منم دوزخ وار می‌تنم — هیچ رسد عجب مرا لقمه زفت فربهی

نیست نزار عشق را جز که وصال داروی — نیست دهان عشق را جز کف تو علف دهی

عقل به دام تو رسد هم سر و ریش گم کند — گرچه بود گران سری گرچه بود سبک جهی

صدق نهنده هم توی در دل هر موحدی — نقش کننده هم توی در دل هر مشبهی

نوح ز اوج موج تو گشته حریف تخته‌ای — روح ز بوی کوی تو مست و خراب و والهی

خامش باش و بازرو جانب قصر خامشان — باز به شهر عشق رو ای تو فکنده در دهی