دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۴۹۵

آنک بخورد دم به دم سنگ جفای صدمنی — غم نخورد از آنک تو روی بر او ترش کنی

می چو در او عمل کند رقص کند بغل زند — ز آنک نهاد در بغل خاص عقیق معدنی

مرد قمارخانه‌ام عالم بی‌کرانه‌ام — چشم بیار در رخم بنگر پیش روشنی

ننگرد او به رنگ تو غم نخورد ز جنگ تو — خواجه مگر ندیده‌ای ملک و مقام ایمنی

هیچ عسل ترش شود سرکه اگر ترش رود — از پی آب کی هلد روغن طبع روغنی

من که در آن نظاره‌ام مست و سماع باره‌ام — لیک سماع هر کسی پاک نباشد از منی

هست سماع ما نظر هست سماع او بطر — لیک نداند ای پسر ترک زبان ارمنی

در تک گور مؤمنان رقص کنان و کف زنان — مست به بزم لامکان خورده شراب مؤمنی

پیش تو است این دم او می‌نبری ز یار بو — می‌نگری تو سو به سو پله چشم می‌زنی