دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۵۱

پیشتر آ پیشتر ای بوالوفا — از من و ما بگذر و زوتر بیا

پیشتر آ درگذر از ما و من — پیشتر آ تا نه تو باشی نه ما

کبر و تکبر بگذار و بگیر — در عوض کبر چنین کبریا

گفت الست و تو بگفتی بلی — شکر بلی چیست کشیدن بلا

سر بلی چیست که یعنی منم — حلقه زن درگه فقر و فنا

هم برو از جا و هم از جا مرو — جا ز کجا حضرت بی‌جا کجا

پاک شو از خویش و همه خاک شو — تا که ز خاک تو بروید گیا

ور چو گیا خشک شوی خوش بسوز — تا که ز سوز تو فروزد ضیا

ور شوی از سوز چو خاکستری — باشد خاکستر تو کیمیا

بنگر در غیب چه سان کیمیاست — کو ز کف خاک بسازد تو را

از کف دریا بنگارد زمین — دود سیه را بنگارد سما

لقمه نان را مدد جان کند — باد نفس را دهد این علم‌ها

پیش چنین کار و کیا جان بده — فقر به جان داند جود و سخا

جان پر از علت او را دهی — جان بستانی خوش و بی‌منتها

بس کنم این گفتن و خامش کنم — در خمشی به سخن جان فزا