دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۵۲۲

دل پردرد من امشب بنوشیده‌ست یک دردی — از آنچ زهره ساقی بیاوردش ره آوردی

چه زهره دارد و یارا که خواب آرد حشر ما را — که امشب می‌نماید عشق بر عشاق پامردی

زنان در تعزیت شب‌ها نمی‌خسبند از نوحه — تو مرد عاشقی آخر زبون خواب چون گردی

دلا می‌گرد چون بیدق به گرد خانه آن شه — بترس از مات و از قایم چو نطع عشق گستردی

مرا هم خواب می‌باید ولیکن خواب می‌ناید — که بیرون شد مزاج من هم از گرمی هم از سردی