دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۵۲۴

اگر آب و گل ما را چو جان و دل پری بودی — به تبریز آمدی این دم بیابان را بپیمودی

بپر ای دل که پر داری برو آن جا که بیماری — نماندی هیچ بیماری گر او رخسار بنمودی

چه کردی آن دل مسکین اگر چون تن گران بودی — اگر پرش ببخشیدی بر او دلبر ببخشودی

دریغا قالبم را هم ز بخشش نیم پر بودی — که بر تبریزیان در ره دواسپه او برافزودی

مبارک بادشان این ره به توفیق و امان الله — به هر شهری و هر جایی به هر دشتی و هر رودی

دلم همراه ایشان شد که شبشان پاسبان باشد — اگر پیدا بدی پاسش یکی همراه نغنودی

بپرید ای شهان آن سو که یابید آنچ قسمت شد — نحاسی را ز اکسیری ایازی را ز محمودی

روید ای عاشقان حق به اقبال ابد ملحق — روان باشید همچون مه به سوی برج مسعودی

به برج عاشقان شه میان صادقان ره — که از سردان و مردودان شود جوینده مردودی

بپر ای دل به پنهانی به پر و بال روحانی — گرت طالب نبودی شه چنین پرهات نگشودی

در احسان سابق است آن شه به وعده صادق است آن شه — اگر نه خالق است آن شه تو را از خلق نربودی

برون از نور و دود است او که افروزید این آتش — از این آتش خرد نوری از این آذر هوا دودی

دلا اندر چه وسواسی که دود از نور نشناسی — بسوز از عشق نور او درون نار چون عودی

نه از اولاد نمرودی که بسته آتش و دودی — چو فرزند خلیلی تو مترس از دود نمرودی

در آتش باش جان من یکی چندی چو نرم آهن — که گر آتش نبودی خود رخ آیینه که زدودی

چه آسان می‌شود مشکل به نور پاک اهل دل — چنانک آهن شود مومی ز کف شمع داوودی

ز شمس الدین شناس ای دل چو بر تو حل شود مشکل — تجلی بهر موسی دان به جودی کی رسد جودی؟