دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۵۳

چند نهان داری آن خنده را؟ — آن مه تابندهٔ فرخنده را

بنده کُند روی تو صد شاه را — شاه کُند خندهٔ تو بنده را

خنده بیاموز گل سرخ را — جلوه کن آن دولت پاینده را

بسته بدان‌ است درِ آسمان — تا بکشد چون تو گشاینده را

دیده قطار شترهای مست — منتظرانند کشاننده را

زلف برافشان و در آن حلقه کش — حلق دو صد حلقه‌رباینده را

روز وصال‌ است و صنم حاضرست — هیچ مپا مدت آینده را

عاشق زخم‌ است دفِ سخت‌رو — میل لب‌ است آن نیِ نالنده را

بر رخ دف چند تپانچه بزن — دم ده آن نای سگالنده را

ور به طمع ناله برآرد رباب — خوش بگشا آن کف بخشنده را

عیب مکن گر غزل ابتر بماند — نیست وفا خاطر پرّنده را