دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۵۵۷

هر آن چشمی که گریان است در عشق دلارامی — بشارت آیدش روزی ز وصل او به پیغامی

هر آن چشم سپیدی کو سیه کرده‌ست تن جامه — سیاهش شد سپید آخر سپیدش شد سیه فامی

چو گریان بود آن یعقوب کنعان از پی یوسف — بشارت آمدش ناگه از آن خوش روی خوش نامی

مثال نردبان باشد به نالیدن به عشق اندر — چو او بر نردبان کوشد رسد ناگاه بر بامی

حریف عشق پیش آید چو بیند مر تو را بیخود — کبابی از جگر در کف ز خون دل یکی جامی

که آب لطف آن دلبر گرفته قاف تا قاف است — از آن است آتش هجران که تا پخته شود خامی

برای امتحان مرغ جان عاشق وحشی — بلا چون ضربت دامی و زلف یار چون دامی

که تا زین دام و زین ضربت کشاکش یابد این وحشی — نماند ناز و تندی او شود همراز و هم رامی

چنان چون میوه‌های خام از آن پخته شود شیرین — که گاهش تاب خورشید است و گاهش طره شامی

ز رنج عام و لطف خاص حکمت‌ها شود پیدا — که تا صافی شود دردی که تا خاصه شود عامی

گهی از خوف محرومی و هجران ابد سوزی — گهی اندر امید وصل یکتا زفت انعامی

خصوصا درد این مسکین که عالم سوز طوفان است — زهی تلخی و ناکامی که شیرین است از او کامی

به هر گامی اگر صد تیر آید از هوای او — نگردم از هوای او نگردانم یکی گامی

منم در وام عشق شاه تا گردن بحمدالله — مبارک صاحب وامی مبارک کردن وامی

زهی دریای لطف حق زهی خورشید ربانی — به هر صد قرن نبود این چه جای سال و ایامی

ز مخدومی شمس الدین تبریزی بیابد جان — خلاصه نور ایمانی صفای جان اسلامی

چه جای نور اسلام است که نورانی و روحانی — شود واله اگر پیدا شود از دفترش لامی