دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۵۶۳

من پای همی‌کوبم ای جان و جهان دستی — ای جان و جهان برجه از بهر دل مستی

ای مست مکن محشر بازآی ز شور و شر — آن دست بر آن دل نه ای کاش دلی هستی

ترک دل و جان کردم تا بی‌دل و جان گردم — یک دل چه محل دارد صد دلکده بایستی

بنگر به درخت ای جان در رقص و سراندازی — اشکوفه چرا کردی گر باده نخوردستی

آن باد بهاری بین آمیزش و یاری بین — گر نی همه لطفستی با خاک نپیوستی

از یار مکن افغان بی‌جور نیامد عشق — گر نی ره عشق این است او کی دل ما خستی

صد لطف و عطا دارد صد مهر و وفا دارد — گر غیرت بگذارد دل بر دل ما بستی

با جمله جفاکاری پشتی کند و یاری — گر پشتی او نبود پشت همه بشکستی

دامی که در او عنقا بی‌پر شود و بی‌پا — بی‌رحمت او صعوه زین دام کجا جستی

خامش کن و ساکن شو ای باد سخن گرچه — در جنبش باد دل صد مروحه بایستی

شمس الحق تبریزی ماییم و شب وحشت — گر شمس نبودی شب از خویش کجا رستی