دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۵۶۴

گر عشق بزد راهم ور عقل شد از مستی — ای دولت و اقبالم آخر نه توام هستی

رستن ز جهان شک هرگز نبود اندک — خاک کف پای شه کی باشد سردستی

ای طوطی جان پر زن بر خرمن شکر زن — بر عمر موفر زن کز بند قفس رستی

ای جان سوی جانان رو در حلقه مردان رو — در روضه و بستان رو کز هستی خود جستی

در حیرت تو ماندم از گریه و از خنده — با رفعت تو رستم از رفعت و از پستی

ای دل بزن انگشتک بی‌زحمت لی و لک — در دولت پیوسته رفتی و بپیوستی

آن باده فروش تو بس گفت به گوش تو — جان‌ها بپرستندت گر جسم بنپرستی

ای خواجه شنگولی ای فتنه صد لولی — بشتاب چه می مولی آخر دل ما خستی

گر خیر و شرت باشد ور کر و فرت باشد — ور صد هنرت باشد آخر نه در آن شستی

چالاک کسی یارا با آن دل چون خارا — تا ره نزدی ما را از پای بننشستی

درجست در این گفتن بنمودن و بنهفتن — یک پرده برافکندی صد پرده نو بستی