دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۵۶۶

آورد طبیب جان یک طبله ره آوردی — گر پیر خرف باشی تو خوب و جوان گردی

تن را بدهد هستی جان را بدهد مستی — از دل ببرد سستی وز رخ ببرد زردی

آن طبله عیسی بد میراث طبیبان شد — تریاق در او یابی گر زهر اجل خوردی

ای طالب آن طبله روی آر بدین قبله — چون روی بدو آری مه روی جهان گردی

حبی ست در او پنهان کان ناید در دندان — نی تری و نی خشکی نی گرمی و نی سردی

زان حب کم از حبه آیی بر آن قبه — کان مسکن عیسی شد و آن حبه بدان خردی

شد محرز و شد محرز از داد تو هر عاجز — لاغر نشود هرگز آن را که تو پروردی

گفتم به طبیب جان امروز هزاران سان — صدق قدمی باشد چون تو قدم افشردی

از جا نبرد چیزی آن را که تو جا دادی — غم نسترد آن دل را کو را ز غم استردی

خامش کن و دم درکش چون تجربه افتادت — ترک گروان برگو تو زان گروان فردی