دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۵۷۲

جانا به غریبستان چندین به چه می‌مانی — بازآ تو از این غربت تا چند پریشانی

صد نامه فرستادم صد راه نشان دادم — یا راه نمی‌دانی یا نامه نمی‌خوانی

گر نامه نمی‌خوانی خود نامه تو را خواند — ور راه نمی‌دانی در پنجهٔ ره-دانی

بازآ که در آن محبس قدر تو نداند کس — با سنگ دلان منشین چون گوهر این کانی

ای از دل و جان رسته دست از دل و جان شسته — از دام جهان جسته بازآ که ز بازانی

هم آبی و هم جویی هم آب همی‌جویی — هم شیر و هم آهویی هم بهتر از ایشانی

چند است ز تو تا جان تو طرفه تری یا جان — آمیخته‌ای با جان یا پرتو جانانی

نور قمری در شب قند و شکری در لب — یا رب چه کسی یا رب اعجوبه ربانی

هر دم ز تو زیب و فر از ما دل و جان و سر — بازار چنین خوشتر خوش بدهی و بستانی

از عشق تو جان بردن وز ما چو شکر مردن — زهر از کف تو خوردن سرچشمه حیوانی