دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۵۷۴

از آتش ناپیدا دارم دل بریانی — فریاد مسلمانان از دست مسلمانی

شهد و شکرش گویم کان گهرش گویم — شمع و سحرش خوانم یا نادره سلطانی

زین فتنه و غوغایی آتش زده هر جایی — وز آتش و دود ما برخاسته ایوانی

با این همه سلطانی آن خصم مسلمانی — بربود به قهر از من در راه حرمدانی

بگشاد حرمدانم بربود دل و جانم — آن کس که به پیش او جانی به یکی نانی

من دوش ز بوی او رفتم سر کوی او — ناگاه پدید آمد باغی و گلستانی

آن جا دل و دلداری هم عالم اسراری — هم واقف و بیداری هم شهره و پنهانی

در خدمت خاک او عیشی و تماشایی — در آتش عشق او هر چشمه حیوانی