دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۵۷۵

هر لحظه یکی صورت می‌بینی و زادن نی — جز دیده فزودن نی جز چشم گشودن نی

از نعمت روحانی در مجلس پنهانی — چندانک خوری می خور دستوری دادن نی

آن میوه که از لطفش می آب شود در کف — و آن میوه نورش را بر کف بنهادن نی

این بوی که از زلف آن ترک خطا آمد — در مشک تتاری نی در عنبر و لادن نی

می‌کوبد تقدیرش در هاون تن جان را — وین سرمه عشق او اندرخور هاون نی

دیدی تو چنین سرمه کو هاون‌ها ساید — تا بازرود آن جا آن جا که تو و من نی

آن جا روش و دین نی جز باغ نوآیین نی — جز گلبن و نسرین نی جز لاله و سوسن نی

بگذار تنی‌ها را بشنو ارنی‌ها را — چون سوخت منی‌ها را پس طعنه گه لن نی

تن را تو مبر سوی شمس الحق تبریزی — کز غلبه جان آن جا جای سر سوزن نی