دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۶۰

چرخ فلک با همه کار و کیا — گرد خدا گردد چون آسیا

گرد چنین کعبه کن ای جان طواف — گرد چنین مایده گرد ای گدا

بر مثل گوی به میدانش گرد — چونک شدی سرخوش بی‌دست و پا

اسب و رخت راست بر این شه طواف — گرچه بر این نطع روی جا به جا

خاتم شاهی‌ت در انگشت کرد — تا که شوی حاکم و فرمانروا

هر که به گرد دل آرد طواف — جان جهانی شود و دلربا

همره پروانه شود دل‌شده — گردد بر گرد سر شمع‌ها

زانک تنش خاکی و دل آتشی‌ست — میل سوی جنس بود جنس را

گرد فلک گردد هر اختری — زانک بود جنس صفا با صفا

گرد فنا گردد جان فقیر — بر مثل آهن و آهن‌ربا

زانک وجود‌ست فنا پیش او — شسته نظر از حول و از خطا

مست همی‌کرد وضو از کمیز — کز حدثم بازرهان ربنا

گفت نخستین تو حدث را بدان — کژمژ و مقلوب نباید دعا

زانک کلید‌ست و چو کژ شد کلید — وا شدنِ قفل نیابی عطا

خامش کردم همگان برجهید — قامت چون سرو بتم زد صلا

خسرو تبریز شهم شمس دین — بستم لب را تو بیا برگشا