دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۵۹

پیش کش آن شاه شکر‌خانه را — آن گهر روشن دردانه را

آن شه فرخ‌رخ بی‌مثل را — آن مه دریا‌دل جانانه را

روح دهد مرده پوسیده را — مِهر دهد سینه بیگانه را

دامن هر خار پر از گل کند — عقل دهد کله دیوانه را

در خرد طفل دو‌روزه نهد — آنچه نباشد دل فرزانه را

طفل که باشد تو مگر منکری — عربده  استن حنانه را

مست شوی و شه مستان شوی — چونکه بگرداند پیمانه را

بی‌خودم و مست و پراکنده مغز — ور نه نکو گویم افسانه را

با همه بشنو که بباید شنود — قصه شیرین غریبانه را

بشکند آن روی، دل ماه را — بشکند آن زلف، دو صد شانه را

قصه آن چشم که یارد گزارد — ساحر ساحرکش فتانه را

بیند چشمش که چه خواهد شدن — تا ابد او بیند پیشانه را

راز مگو رو عجمی ساز خویش — یاد کن آن خواجه علیانه را