دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۶۲۰

ای دل به ادب بنشین برخیز ز بدخویی — زیرا به ادب یابی آن چیز که می‌گویی

حاشا که چنان سودا یابند بدین صفرا — هیهات چنان رویی یابند به بی‌رویی

در عین نظر بنشین چون مردمک دیده — در خویش بجو ای دل آن چیز که می‌جویی

بگریز ز همسایه گر سایه نمی‌خواهی — در خود منگر زیرا در دیده خود مویی

گر غرقه دریایی این خاک چه پیمایی — ور بر لب دریایی چون روی نمی‌شویی