دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۶۲۲

ای خواجه، تو چه مرغی؟ نامت چه؟ چرا شایی؟ — نی پرّی و نی چرّی ای مرغک حلوایی

مانند شترمرغی گویند «بپر» گویی — «من اشترم و اشتر کی پرّد ای طایی؟»

چون نوبت بار آید گویی که: «نه من مرغم؟ — کی بار کشد مرغی تکلیف چه فرمایی؟!»

نی بلبل خوش لحنی نی طوطی خوش رنگی — نی فاختهٔ طوقی نی در چمن مایی

حق است سلیمان را در گردن هر مرغی — مرغان همه پرّیدند آنجا، تو چه می‌پایی؟!