دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۶۳

به شکرخنده اگر می‌ببرد جان مرا — متع الله فوادی بحبیبی ابدا

جانم آن لحظه بخندد که وی‌اش قبض کند — انما یوم اجزای اذا اسکرها

مغز هر ذره چو از روزن او مست شود — سبحت راقصه عز حبیبی و علا

چونک از خوردن باده همگی باده شوم — انا نقل و مدام فاشربانی و کلا

هله ای روز چه روزی تو که عمر تو دراز — یوم وصل و رحیق و نعیم و رضا

تن همچون خم ما را پی آن باده سرشت — نعم ما قدر ربی لفوادی و قضا

خم سرکه دگرست و خم دوشاب دگر — کان فی خابیه الروح نبیذ فغلی

چون بخسپد خم باده پی آن می‌جوشد — انما القهوه تغلی لشرور و دما

می منم خود که نمی‌گنجم در خم جهان — برنتابد خُم نُه چرخ کف و جوش مرا

می مرده چه خوری هین تو مرا خور که می‌ام — انا زق ملئت فیه شراب و سقا

وگرت رزق نباشد من و یاران بخوریم — فانصتوا و اعترفوا معشرا اخوان صفا