دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۶۴

لی حبیب حبه یشوی الحشا — لو یشا یمشی علی عینی مشا

روز آن باشد که روزیم او بود — ای خوشا آن روز و روزی ای خوشا

آن چه باشد کو کند کان نیست خوش — قد رضینا یفعل الله ما یشا

خار او سرمایه گل‌ها بود — انه المنان فی کشف الغشا

هر چه گفتی یا شنیدی پوست بود — لیس لب العشق سرا قد فشا

کی به قشر پوست‌ها قانع شود — ذو لباب فی التجلی قد نشا

من خمش کردم غمش خامش نکرد — عافنا من شر واش قد وشا