دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۶۳۲

ای جان گذرکرده از این گنبد ناری — در سلطنت فقر و فنا کار تو داری

ای رخت کشیده به نهان خانه بینش — وی کشته وجود همه و خویش به زاری

پوشیده قباهای صفت‌های مقدس — وز دلق دو صدپاره آدم شده عاری

از شرم تو گل ریخته در پای جمالت — وز لطف تو هر خار برون رفته ز خاری

بی‌برگ نشاید که دگر غوره فشارد — در میکده اکنون که تو انگور فشاری

اقبال کف پای تو بر چشم نهاده — اندر طمعی که سرش از لطف بخاری

از غار به نور تو به باغ ازل آیند — ای یار چه یاری تو و ای غار چه غاری

بر کار شود در خود و بی‌کار ز عالم — آن کز تو بنوشید یکی شربت کاری

در باغ صفا زیر درختی به نگاری — افتاد مرا چشم و بگفتم چه نگاری

کز لذت حسن تو درختان به شکوفه — آبستن تو گشته مگر جان بهاری

در سجده شدم بیخود و گفتم که نگارا — آخر ز کجایی تو علی الله چه یاری

او گفت که از پرتو شمس الحق تبریز — کاوصاف جمال رخ او نیست شماری