دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۶۳۳

در خانه خود یافتم از شاه نشانی — انگشتری لعل و کمر خاصه کانی

دوش آمده بوده‌ست و مرا خواب ببرده — آن شاه دلارامم و آن محرم جانی

بشکسته دو صد کاسه و کوزه شه من دوش — از عربده مستانه بدان شیوه که دانی

گویی که گزیده‌ست ز مستی رخ من بر — کز شاه رخ من بر کاری است نهانی

امروز در این خانه همی‌بوی نگار است — زین بوی به هر گوشه نگاری است عیانی

خون در تن من باده صرف است از این بوی — هر موی ز من هندوی مست است شبانی

گوشی بنه و نعره مستانه شنو تو — از قامت چون چنگ من الحان اغانی

هم آتش و هم باده و خرگاه چو نقد است — پیران طریقت بپذیرند جوانی

در آینه شمس حق و دین شه تبریز — هم صورت کل شهره و هم بحر معانی