دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۶۳۶

ای مونس ما خواجه ابوبکر ربابی — گر دلشده‌ای چند پی نان و کبابی

آتش خور در عشق به مانند شترمرغ — اندر عقب طعمه چه شاگرد عقابی

لقمه دهدت تا کند او لقمه خویشت — این چرخ فریبنده و این برق سحابی

هین لقمه مخور لقمه مشو آتش او را — بی‌لقمه او در دل و جان رزق بیابی

آن وقت که از ناف همی‌خورد تنت خون — نی حلق و گلو بود و نه خرمای رطابی

آن ماهی چه خورده‌ست که او لقمه ما شد — در چشم نیاید خورش مردم آبی

از نعمت پنهان خورد این نعمت پیدا — زان راه شود فربه و زان ماه خضابی

گر ز آنک خرابت کند این عشق برونی — چون سنبله شد دانه در این روز خرابی

آن سنبله از خاک برآورد سر و گفت — من مردم و زنده شدم از داد ثوابی

خواهی که قیامت نگری نقد به باغ آی — نظاره سرسبزی اموات ترابی

ماییم که پوسیده و ریزیده خاکیم — امروز چو سرویم سرافراز و خطابی

بی‌حرف سخن گوی که تا خصم نگوید — کاین گفت کسان است و سخن‌های کتابی