دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۶۳۵

امروز سماع است و مدام است و سقایی — گردان شده بر جمع قدح‌های عطایی

فرمان سقی الله رسیده‌ست بنوشید — ای تن همه جان شو نه که ز اخوان صفایی

ای دور چه دوری تو و ای روز چه روزی — وی گلشن اقبال چه بابرگ و نوایی

از خاک برویند در این دور خلایق — کاین نفخه صور است که کرده‌ست صدایی

از کوه شنو نعره صد ناقه صالح — وز چرخ شنو بانگ سرافیل صلایی

هین رخت فروگیر و بخوابان شتران را — آخر بگشا چشم که در دست رضایی

ای مرده بشو زنده و ای پیر جوان شو — وی منکر محشر هله تا ژاژ نخایی

خواهم سخنی گفت دهانم بمبندید — کامروز حلال است ورا رازگشایی

ور ز آنک ز غیرت ره این گفت ببندید — ره باز کنم سوی خیالات هوایی

ما نیز خیالات بدستیم و از این دم — هستی پذرفتیم ز دم‌های خدایی

صد هستی دیگر به جز این هست بگیری — کاین را تو فراموش کنی خواجه کجایی