دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۶۴۰

مگریز ز آتش که چنین خام بمانی — گر بجهی از این حلقه در آن دام بمانی

مگریز ز یاران تو چو باران و مکش سر — گر سر کشی سرگشته ایام بمانی

با دوست وفا کن که وفا وام الست است — ترسم که بمیری و در این وام بمانی

بگرفت تو را تاسه و حال تو چنان است — کز عجز تو در تاسه حمام بمانی

می‌ترسی از این سر که تو داری و از این خو — کان سر تو به رنجوری سرسام بمانی

با ما تو یکی کن سر زیرا سر وقت است — تا همچو سران شاد سرانجام بمانی