دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۶۶۹

برفتیم ای عقیق لامکانی — ز شهر تو تو باید که بمانی

سفر کردیم چون استارگان ما — ز تو هم سوی تو که آسمانی

یکی صورت رود دیگر بیاید — به مهمانخانه‌ات زیرا که جانی

که مهمانان مثال چار فصلند — تو اصل فصل‌هایی که جهانی

خیال خوب تو در سینه بردیم — شفق از آفتاب آمد نشانی

به پیشت ماند دل با ما نیامد — دل از تو کی رود چون دلستانی

سر دل‌ها به زیر سایه‌ات باد — که دل‌ها را در این مرعا شبانی

فروریزید دندان‌های گرگان — از آنگه که نمودی مهربانی

بهل تا بحر گوید قصه خویش — که تا باری ببینی قصه خوانی