دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۶۷۰

خوشی آخر بگو ای یار چونی — از این ایام ناهموار چونی

به روز و شب مرا اندیشه توست — کز این روز و شب خون خوار چونی

از این آتش که در عالم فتاده‌ست — ز دود لشکر تاتار چونی

در این دریا و تاریکی و صد موج — تو اندر کشتی پربار چونی

منم بیمار و تو ما را طبیبی — بپرس آخر که ای بیمار چونی

منت پرسم اگر تو می‌نپرسی — که ای شیرین شیرین کار چونی

وجودی بین که بی‌چون و چگونه‌ست — دلا دیگر مگو بسیار چونی

بگو در گوش شمس الدین تبریز — که ای خورشید خوب اسرار چونی