دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۶۸

فدیتک یا ذا الوحی آیاته تتری — تفسرها سرا و تکنی به جهرا

و انشرت امواتا و احییتهم بها — فدیتک ما ادریک بالامر ما ادری

فعادوا سکاری فی صفاتک کلهم — و ما طعموا إثما و لا شربوا خمرا

ولکن بریق القرب افنی عقولهم — فسبحان من ارسی و سبحان من اسری

سلام علی قوم تنادی قلوبهم — بالسنة الاسرار شکرا له شکرا

فطوبی لمن ادلی من الجد دلوه — و فی الدلو حسنا یوسف قال یا بشری

یطالع فی شعشاع و جنة یوسف — حقائق اسرار یحیط بها خبرا

تجلی علیه الغیب و ٱندک عقله — کما ٱندک ذاک الطور و استهدم الصخرا

فظل غریق العشق روحا مجسما — و نورا عظیما لم یذر دونه سترا